Max Payne

Το πρώτο μας παιχνίδι που μπαίνει στη λίστα του Hall of Fame δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Καλύτερο action game και καλύτερο παιχνίδι του 2001, πλήθος βραβείων, εξαιρετικές κριτικές, για έναν αστυνομικό που ζητάει εκδίκηση και που δεν έχει τίποτα να χάσει. Τον Max Payne.

To 2008 η ιστορία του ήρωά μας πέρασε και από τη μεγάλη οθόνη, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Μετά το αρχικό Max Payne, ακολούθησε το 2003 το Max Payne 2 στο ίδιο ύφος με το πρώτο και λαμβάνοντας επίσης πολύ καλές κριτικές. Το τρίτο μέρος βγήκε μετά από 9 χρόνια, αυτή τη φορά από την Rockstar Games και θα λέγαμε ότι μάλλον απογοήτευσε τους παλιούς fun της σειράς, περιμένοντας ίσως ένα στυλ ίδιο με τα δύο πρώτα.

Το παιχνίδι ξεκινάει με τον Μax στην κορυφή ενός ουρανοξύστη να χαμογελάει, μονολογώντας ότι είχαν όλα τελειώσει, με τις σειρήνες των περιπολικών να πλησιάζουν για τη σύλληψή του. Και όμως, δεν ξεκινάει από εδώ η ιστορία του. Αυτή είναι η τελευταία σκηνή με τον Max, να έχει μόλις σκοτώσει την υπεύθυνη για τη διάδοση ενός ναρκωτικού, εξαιτίας του οποίου δολοφονήθηκε η οικογένειά του. Και είναι ακριβώς εδώ που ο Μax αρχίζει και αφηγείται την ιστορία του, τι έγινε τα τελευταία τρία χρόνια και πώς κατάφερε να ξεσκεπάσει μια συνωμοσία και να σταματήσει την κυκλοφορία του ναρκωτικού.

 

Part 1: The American Dream

Τρία χρόνια νωρίτερα, ο Max δούλευε ως μυστικός αστυνομικός στο τμήμα της Νέας Υόρκης. Ήταν μια συνηθισμένη μέρα, όπου ο Max περίμενε να σχολάσει για να γυρίσει στην οικογένειά του. Μπαίνοντας στο σπίτι, συνειδητοποιεί ότι ο χώρος έχει παραβιαστεί και ότι κάτι δεν πάει καλά. Στον τοίχο, ένα γκράφιτι με το γράμμα «V» του τραβάει την προσοχή ενώ στο τηλέφωνο που χτυπάει και που ο Max ζητάει βοήθεια, μία μυστηριώδης γυναικεία φωνή δηλώνει ικανοποιημένη με την κατάσταση. Από τον πάνω όροφο ακούει πυροβολισμούς. Τρεις τοξικομανείς μόλις έχουν δολοφονήσει τη γυναίκα και το παιδί του.

Έτσι λοιπόν ξεκινάει η ιστορία του Max, ο οποίος χωρίς να έχει τίποτα πλέον να χάσει, αρχίζει να κυνηγάει (και να βγάζει από τη μέση) αυτούς που έχουν σχέση με τη δολοφονία της οικογένειάς του και με το καινούργιο ναρκωτικό που κυκλοφορεί και δεν θα σταματήσει μέχρι να βρει τον υπεύθυνο πίσω από όλα αυτά. Σε αυτήν του την προσπάθεια, έχει να αντιμετωπίσει και την αστυνομία της N.Yόρκης που τον καταδιώκει, επειδή θεωρείται ύποπτος για τη δολοφονία του συνεργάτη του.

Στην πορεία για εκδίκηση, ο Max θα έρθει αντιμέτωπος με τη μαφία, όπου θα μάθει ότι το νέο ναρκωτικό ονομάζεται Valkyr και είναι προϊόν του Αμερικάνικου στρατού, το οποίο το χορηγούσαν στους στρατιώτες για να βελτιώσουν την αντοχή και το ηθικό τους στον πόλεμο του Κόλπου. Το πείραμα πήρε την ονομασία Valhalla και τερματίστηκε εξαιτίας των ανεπιθύμητων παρενεργειών που προκαλούσε αλλά μία εταιρεία ονόματι Aesir Corporation συνέχισε κρυφά να παράγει το προϊόν και να το διοχετεύει στους δρόμους της Ν.Υόρκης.

 

Gameplay

Αφού μιλήσαμε περιεκτικά για το σενάριο, ας δούμε και στην πράξη το παιχνίδι μας. Η οπτική γωνία της κάμερας είναι τρίτου προσώπου, εμπνευσμένη από το Tomb Raider και την επιτυχία που είχε, βάζοντας τον ήρωά μας στο κέντρο της οθόνης. Για όσους είχαν συνηθίσει τα action games πρώτου προσώπου δεν υπήρχε πρόβλημα καθώς ο έλεγχος του Max ήταν απλός και εύκολος. Το καλό με τη συγκεκριμένη κάμερα, ήταν ότι μπορούσες να κάτσεις σε μια γωνία ενός τοίχου και να δεις τους εχθρούς που μιλούσαν στο διάδρομο, χωρίς να σε πάρουν είδηση. Ένα επίσης θετικό ήταν ο τρόπος που ‘σηκωνόταν’ η κάμερα πάνω από το ύψος του κεφαλιού του Max, όταν κολλούσε με την πλάτη στον τοίχο.

Φυσικά, σημείο αναφοράς του gameplay ήταν τα Bullet time και Dodge bullets, επιβραδύνοντας κατά πολύ το χρόνο (slow-motion αλά Matrix), για να μπορείτε να αντιμετωπίζετε πολλούς αντιπάλους ή να κάνετε ηρωικές επιθέσεις σε κακοποιά στοιχεία, αποφεύγοντας επιδέξια τις σφαίρες τους. Για χρόνια είχα την εντύπωση ότι οι άνθρωποι της Remedy αντέγραψαν τη συγκεκριμένη ιδέα βλέποντας τον Neo να κάνει τα κόλπα του. Η αλήθεια είναι ότι το παιχνίδι άρχισε να υλοποιείται το 1998 πριν βγει το Matrix και την ιδέα του bullet-time την πήραν από τον σκηνοθέτη John Woo (τη χρησιμοποιούσε σε ιαπωνικές ταινίες δράσης), την οποία έκανε δημοφιλή το Matrix ένα χρόνο μετά. Έτσι, όταν βγήκε το Μax Payne, το Matrix είχε ήδη προκαλέσει αρκετό ντόρο, κάτι που εκμεταλλεύτηκαν οι δημιουργοί του Max για να το προωθήσουν.

WHEN THE DARKNESS FELL, NEW YORK CITY BECAME SOMETHING ELSE, ANY OLD SINATRA SONG NOTWITHSTANDING. BAD THINGS HAPPENED IN THE NIGHT, ON THE STREETS OF THAT OTHER CITY. NOIR YORK CITY

Όσον αφορά τους αντιπάλους, όσο πιο βαθιά προχωρούσε ο Max στην ιστορία, τόσο πιο δύσκολοι γίνονταν, κραδαίνοντας αυτόματα και χειροβομβίδες και κάνοντας κωλοτούμπες για να μας αιφνιδιάσουν. Από τη μεριά του ο Max δεν πήγαινε με άδεια χέρια, με την καραμπίνα να αποτελεί την αγαπημένη μου επιλογή γιατί εκσφενδόνιζε τους εχθρούς μέτρα μακριά. Η αντίδρασή τους ήταν φυσιολογική, χωρίς υπερβολές στη συμπεριφορά τους ενώ άμα έβρισκαν τα σκούρα κρύβονταν πίσω από κουτιά ή τοίχους. Επίσης, όταν δίναμε τη χαριστική βολή σε κάποιον σημαντικό αρχηγό, η κάμερα ακολουθούσε την πορεία της σφαίρας.

 

Γραφικά – Ήχος

Το οπτικοακουστικό κομμάτι ήταν σε πολύ υψηλά -για την εποχή- επίπεδα, χάρη στη μηχανή γραφικών MAX-FX της Remedy, η οποία απέδιδε με πολλή λεπτομέρεια το περιβάλλον του Max και της N.Υόρκης και στην μουσική η οποία έδενε πολύ όμορφα ανάλογα την περίσταση. Για την αφήγηση της ιστορίας, μεταξύ των αποστολών, χρησιμοποιούνταν καλοσχεδιασμένα σκίτσα, τα οποία αφενός προσέδιδαν μια πιο noir ατμόσφαιρα και αφετέρου μείωσαν το κόστος της παραγωγής.

Άξιο αναφοράς, είναι και το Quick Save/Load τα οποία γίνονταν σε 1-2 δευτερόλεπτα και τα οποία χρησίμευσαν ουκ ολίγες φορές. Ο σχεδιασμός των πιστών ήταν πολύ καλός, με τους σχεδιαστές να ταξιδεύουν στη Ν.Υόρκη για να βγάλουν πλήθος φωτογραφιών από διάφορες γειτονιές. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, υπήρχαν σημεία όπου ο ήρωάς μας έπρεπε να βάλει λίγο το μυαλό του να σκεφτεί για να βρει τη διαδρομή του, με κορυφαίες στιγμές τις φορές που ο Max ήταν υπό την επήρεια των ναρκωτικών ή όταν έβλεπε εφιάλτες. Ειδικά στο λαβύρινθο με τους διαδρόμους όπου έπρεπε να βρεις την έξοδο, πόσο διαβολικά απλό (στη σύλληψη) και έξυπνο ήταν.

Η MAX-FX δεν ήταν ‘βαριά’, ήθελε βέβαια καλό μηχάνημα για να απολαύσεις το παιχνίδι στο 100%. Στο Celeron 466MHz που είχα (overclocking από 433MHz…) και με την Voodoo 3 3000 έπαιζε μια χαρά χωρίς να κολλάει (700MHz επεξεργαστή πρότεινε η Remedy).

 

Επίλογος

Το Max Payne ήταν ένα φοβερό παιχνίδι, το οποία έφερε αρκετά νέα στοιχεία στο χώρο των action games, ενώ να αναφέρουμε ότι δεν είχε multiplayer. Φυσικά αυτό δεν ενόχλησε κανέναν, γιατί η πλοκή και το κινηματογραφικό/noir ύφος του παιχνιδιού ήταν τέτοιο που αγαπήθηκε από πολλούς, τότε που τα παιχνίδια έριχναν το βάρος στο σενάριο και όχι στο multiplayer.

Written by
Founder του pcbyte.gr με νέα, reviews και guides από από τον μαγικό κόσμο της πληροφορικής και της τεχνολογίας
3 0

Αφήστε ένα μήνυμα

Το email σας δεν θα δημοσιευτεί. Τα πεδία με * είναι απαραίτητα.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Lost Password

Please enter your username or email address. You will receive a link to create a new password via email.